Z listy udających się przez wiele lat do Urugwaju na zaproszenie Jana Kobylańskiego oficjalnych delegacji oraz specjalnych gości z kraju, można byłoby wnosić, iż Polonia Ameryki Łacińskiej znalazła się w samym centrum zainteresowania władz III RP. Nie brakło na tej liście marszałków, senatorów, posłów, ministrów, sekretarzy i podsekretarzy stanu, profesorów, prezesów, dyrektorów tudzież innych dygnitarzy, którzy nie odmawiali sobie przyjemności udawania się znad Wisły nad La Plata,  by paradować w najlepszym towarzystwie polonijnym z wielu krajów Ameryki Łacińskiej.

     Przez dłuższy czas wiele wskazywało na to, że realizacja jednego z naczelnych zadań, jakie postawili  przed sobą Polonusi Ameryki Łacińskiej, czyli rozwijanie kontaktów z Macierzą, stanie się dziełem wspólnym Unii i władz krajowych. Tym bardziej, że wojażowanie wysokich przedstawicieli tych władz nie należało do obowiązków najbardziej uciążliwych, a nawet można powiedzieć, że wręcz odwrotnie. Sielankę tę podtrzymywały władze III RP, wysyłając na kolejne doroczne kongresy Unii urzędowych przyjaciół Polonii Latynoamerykańskiej.

     Działo się i odwrotnie.

     W Polsce na zaproszenie marszałka Senatu RP bywały delegacje USOPAŁ-u z Janem Kobylańskim na czele. W trakcie pierwszej takiej rewizyty w 1994 roku rozmowy „na najwyższym szczeblu” dowiodły zbieżności poglądów na wiele kwestii oraz obopólnej woli umacniania więzi Polonii Ameryki Łacińskiej z krajem. Na pierwszym planie wydarzeń sytuował się, rzecz zrozumiała, prezydent Lech Wałęsa, który wkrótce później rewizytował prezesa Kobylańskiego.

    Z okazji proklamowania w Argentynie „Dnia Polskiego Osadnika” delegacja USOPAŁ-u towarzyszyła w 1997 roku  wizytującym Polskę senatorom argentyńskim, którzy pilotowali w parlamencie odnośną ustawę. Prezesa Kobylańskiego przyjęli prezydent Aleksander Kwaśniewski, marszałek Senatu Adam Struzik, premier Włodzimierz Cimoszewicz i inne osobistości oficjalne.