sobota, 03 grudnia 2005

13.09.1990 odpowiedź rządu RFN, a traktat polsko-niemiecki dopiero 17.6.1991

Stefan Kosiewski
Frankfurt nad Menem, 3.12.2005

Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich
RPO-517881-XII/O5/en
Pani mgr Elżbieta Nuszkiewicz-Hubert

Szanowna Pani,
dziękuję uprzejmie za zainteresowanie się sprawą wypłaty dla mojej mamy, wdowy po Władysławie Kosiewskim zmarłym 20.08.1995 r. w Czeladzi (świadectwo zgonu tu) za niewolniczą pracę w Rzeszy.

Wyjaśniam, że po wypłatę za niewolniczą pracę mojego ojca na rzecz III Rzeszy zwróciłem się do władz RFN na długo przedtem, zanim premier Jan Krzysztof Bielecki i minister Krzysztof Skubiszewski zechcieli w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej podpisać 17.6.1991 r. traktat między RFN a RP, w którym nie uwzględniono odpowiednio sprawy odszkodowań ze strony Niemiec dla Polaków, którzy tak jak mój ojciec zmuszeni zostali wykonywać przymusowe prace niewolnicze na rzecz Rzeszy.

Ustanowione w Polsce do załatwiania spraw osób poszkodowanych przez Rzeszę niemiecką stowarzyszenia i fundacje nie pracują tak jak należy. Ostatni prezes Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" Jan PARYS odszedł z pracy w atmosferze kryminalnego skandalu finansowego.

Minister Skarbu odwołał Jana Parysa, wiceprzewodniczącego oraz sekretarza Andrzeja Tłomackiego z funkcji jakie pełnili w Fundacji "Polsko - Niemieckie Pojednanie". Decyzja ta ma związek z informacją Najwyższej Izby Kontroli o tym, że Zarząd Fundacji przyznał sobie bezprawnie premie kwartalne w latach 1998-2000. Obecny prezes Fundacji Jerzy Sułek zwrócił się do członków Zarządu o zwrot pobranych premii.

Fundacja postanowiła wystąpić do sądu w sprawie niesłusznie pobranych premii przez byłych członków Zarządu. Dwaj pozostali członkowie postanowili zwrócić pieniądze Fundacji.

Pan Profesor Sułek nie podał jeszcze do wiadomości publicznej, jaki skutek prawny miało przywłaszczenie sobie przez Jana PARYSA pieniędzy z ogólnej sumy pieniędzy oddanych do dyspozycji fundacji na cele statutowe.

Czy fundacja wystąpiła już do sądu i czy Jan PARYS został skazany oraz czy odebrano od niego zagarnięte mienie fundacji, z którego można było zadośćuczynić złu wyrządzonemu na polskich ofiarach pracy przymusowej w Rzeszy.

Uprzejmie proszę o skierowanie do Pana Prof. Jerzego Sułka zapytania, czy w sprawozdaniu z działalności fundacji, przyjętym 4 marca 2005, a zatwierdzonym 18 marca, w części VI. Zatrudnienie i wynagrodzenia - uwzględnione zostały kwoty zawłaszczone przez poprzedni zarząd fundacji?

Wyjaśniam, że przy składaniu wniosku w imieniu mojego ojca miałem wątpliwą przyjemność konfrontacji z UB-eckimi manierami pracowników tzw. organizacji osób poszkodowanych przez III Rzeszę, w Czeladzi i w Sosnowcu. Ojciec mój, który był w 1945 r. aresztowany przez UB i skazany na karę więzienia, którą odbył, nie zabiegał o pieniądze od Niemców, które miałby otrzymać za pośrednictwem swoich drugich prześladowców.

Nie mając emocjonalnego stosunku do komunistycznych złoczyńców uprzejmie proszę o skierowanie zapytania do Pana Prof. Sułka, czy byly prezes fundacji Jan PARYS oddał już te kilkadziesiąt tysięcy złotych, które powinny wystarczyć na załatwienie kilkunastu, a może i kilkudziesięciu Polaków poszkodowanych przez III Rzeszę niemiecką.

Załączam pismo, które otrzymałem w tej sprawie z datą 13.09.1990 od Federalnego Ministra Finansów.

Z szacunkiem
Stefan Kosiewski,
Frankfurt nad Menem, 3.12.2005

Postfach 800 626
65906 Frankfurt

Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich

Der Bundesminister der Finanzen
VI Y 2 - O 1252 - 220/90

5300 Bonn 1, 13 September 1990

Herrn
Stefan Kosiewski

6230 Frankfurt 90

Sehr geehrter Herr Kosiewski,

Ihre Eingabe vom 6. März 1990 an die Bundesanstalt für Arbeit, in der Sie um Entschädigung bitten, für die von Ihrem Vater während des Zweiten Weltkrieges geleistete Zwangsarbeit, habe ich erhalten.

Mit Bedauern habe ich Ihr Schreiben gelesen. Ich muß jedoch leider mitteilen, daß die Bundesrepublik Deutschland die gewünschte Entschädigung nicht gewähren kann, weil es an den gesätzlichen und völkerrechtlichen Voraussetzungen dafür fehlt.

Die begehrte Entschädigung für die Zwangsarbeit Ihres in Polen lebenden Vaters ist als Reparationsforderung zu beurteilen. Die Volksrepublik Polen hat durch eine Regierungserklärung vom 23. August 1953 gegenüber ganz Deutschland ausdrücklich auf Reparationen verzichtet. Dieser Verzicht, der nach Völkerrecht auch für die Staatsangehärigen des verzichtenden Staates gilt, wurde bei den Verhandlungen über das Warschauer Abkommen im Jahre 1970 bestätigt.

Ich bedauere, Ihnen wegen der bestehenden Rechtslage keine andere Mitteilung machen zu können.

Mit freundlichen Grüßen.

Im Auftrag
Wirth

Beglaubigt
Kaufmann
Angestellte

[hier / tu]